Szybkie działania zespołu sieci Skytinel!
W dniu 17 kwietnia w centralnej Polsce spadł meteoryt. Zaledwie pięć dni później meteoryt został znaleziony.Gratulacje dla zespołu sieci Skytinel. Tego typu obserwacje i działania przynoszą wspaniałe wyniki!
Siedemnastego kwietnia 2026, tuż przed godziną 21:00 CEST niebo nad Polską rozświetlił bardzo jasny bolid. Zjawisko zostało zaobserwowane przez ponad 20 stacji obserwacyjnych sieci Skytinel. Dzięki temu udało się dobrze wyznaczyć trajektorię lotu meteoroidu przez atmosferę naszej planety – a także jej wcześniejszą orbitę.
Zespół sieci Skytinel był w stanie wyliczyć, że w centralnej Polsce doszło do spadku kilkukilogramowego meteorytu. Zjawisko bardzo jednoznacznie sugerowało, że nie doszło do fragmentacji meteorytu podczas przelotu przez atmosferę. Co więcej, czescy naukowcy wyliczyli, że do powierzchni Ziemi dotarł meteoryt o masie około 2,7 kg. Na rejon spadku wyznaczono w gminie Zadzim (województwo łódzkie). Dalsze wyliczenia zawęziły region poszukiwań do pola o wymiarach około 300 x 200 m.
Już od 18 kwietnia kilkunastoosobowy zespół przeszukiwał rejon potencjalnego spadku. Poszukiwania trwały do 22 kwietnia gdy Pani Anna Walczak i Pan Paweł Walczak znaleźli “lekko eliptyczną dziurę” o głębokości około 40 cm. W jej wnętrzu znalazł się żelazny meteoryt wielkości dłoni o masie około 2,9 kg. Rozmiary meteorytu 14,5 x 11,5 x 6,5 cm.
Już w sobotę 25 kwietnia rozpoczęły się badania meteorytu w Narodowym Centrum Badań Jądrowych w Świerku. Celem będzie m.in. wyznaczenie obecności izotopów promieniotwórczych. Później zbadany zostanie dokładnie skład tego meteorytu, po czym wykonana zostanie oficjalna klasyfikacja meteorytu. Niemniej już teraz wiadomo, że ten meteoryt ma dużą wartość naukową.
Strona sieci Skytinel podaje:
Jest to pierwszy w Polsce meteoryt żelazny znaleziony tuż po obserwowanym spadku. Dotychczas znajdowane okazy tego typu pochodziły wyłącznie z dawnych spadków i odkrywane były najczęściej przypadkowo – podczas prac ziemnych lub wykopalisk. Należą do nich m.in. Seeläsgen (1847), Schwetz (1850), Morasko (1914), Krzadka (1929), a także Tartak (2012) czy Lechówka (2014). Pozostałą część polskich meteorytów żelaznych stanowią zabytki z żelaza meteorytowego takie jak Czestochowa Rakow I, Czestochowa Rakow II i Wietrzno-Bobrka.
Jest to również drugi meteoryt żelazny na świecie z tzw. „rodowodem”, czyli dokładnie wyznaczoną orbitą przed wejściem w atmosferę na podstawie danych zebranych przez sieci bolidowe. Jesteśmy przekonani, że dzięki naszej pasji, pracy i zaangażowaniu, meteoryt będzie obiektem licznych publikacji naukowych.
Wyznaczona orbita przed wejściem w atmosferę była eliptyczna, w swoim aphelium sięgająca poza orbitę Marsa. Ten meteoroid krążył wokół Słońca z okresem około 1,5 roku.
Więcej informacji na stronie sieci Skytinel.
(ST)
