ExoMars – udane częściowe testy spadochronów

0

Ważny etap testów systemu spadochronów łazika ExoMars zakończył się sukcesem. Otwiera to drogę do kolejnych dwóch krytycznych testów systemu spadochronów.

Start misji ExoMars (z łazikiem Rosalind Franklin) jest planowany na lipiec 2020 roku. Do tego czasu muszą zakończyć się testy oraz integracja i weryfikacja wszystkich elementów tej misji ExoMars. Czasu jest mało, a nadal nie wszystkie testy są udane. Ostatnia seria testów spadochronowych nie zakończyła się sukcesem. W sierpniu 2019 doszło do warsztatów dotyczących spadochronów, w których wzięli udział eksperci z ESA oraz NASA. Wówczas zadecydowano, że ESA przeprowadzi kolejną serię testów od stycznia 2020. Od powodzenia tych testów będzie zależeć data startu ExoMars.

Sekwencja otwierania spadochronów dla misji ExoMars / Credits - ESA
Sekwencja otwierania spadochronów dla misji ExoMars / Credits – ESA

Pierwsza seria testów zakończyła się powodzeniem. Te testy zostały wykonane na Ziemi i miały na celu m.in. weryfikację kilku ważnych etapów odrzucania spadochronów. Jest to ważny krok w przygotowaniu misji do startu. Na luty i marzec zaplanowano testy wysokościowe dla spadochronów ExoMars. Jeśli te testy się powiodą, wówczas misja ExoMars zostanie wysłana ku Czerwonej Planecie w tym roku. W przeciwnym przypadku prawdopodobnie dojdzie do dwuletniego opóźnienia.

W międzyczasie łazik został ukończony i obecnie przechodzi serię testów środowiskowych. Na początku grudnia 2019 zostały opublikowane zdjęcia ExoMars w komorze termiczno-próżniowej zakładów Airbus w Tuluzie. W tej komorze ExoMars będzie testowany pod kątem różnych warunków: lotu na Czerwoną Planetę jak i pobytu na powierzchni Marsa.

Oxia Planum

Gdzie wyląduje ExoMars? Rekomenduje się Oxia Planum – jest to jedno z dwóch miejsc dla lądowania, które wybrano jeszcze w 2017 roku. W przypadku misji ExoMars elipsa lądowania o rozmiarach 120 x 19 km nie powinna obejmować struktur powierzchniowych, które mogłyby stwarzać ryzyko podczas lądowania, rozłożenie ramp platformy powierzchniowej, po których łazik zjedzie na powierzchnię. A to oznacza, że trzeba było zbadać obszar pod kątem występowania na nim stromych zboczy, sypkiego materiału i dużych głazów.

Oxia Planum znajduje się na granicy, gdzie wiele kanałów opróżniało się na rozległe równiny i charakteryzuje się warstwami minerałów, które powstały w wilgotnym środowisku jakieś 3,9 miliardy lat temu.

Obserwacje z orbity wskazują, że minerały na Oxia Planum są reprezentatywne dla występujących w całym tym regionie, a tym samym pozwalają badać warunki panujące w skali globalnej w tej epoce marsjańskiej historii.

(JA, Tw)

Comments are closed.