Nowe mapy Marsa ujawniają pozostałości po zbiornikach wodnych

0

Dzięki danym zebranym przez sondy kosmiczne orbitujące wokół Czerwonej Planety, możliwe było wykrycie dawnych, dużych zbiorników stojącej wody. Region, który dostarczył na to dowodów, to wielka depresja – Hellas Planitia, która znajduje się na południowej półkuli Marsa i powstała w wyniku impaktu bardzo dużej planetoidy.

Głównym dowodem stało się odkrycie wyraźnie warstwowych wychodni w pobliżu wschodniej krawędzi basenu Hellas, która sama w sobie jest ogromnym tworem uderzeniowym, mającym średnicę ponad 2000 kilometrów i głębokości 8 km. Wychodnie te zidentyfikowano jako osady sedymentacyjne, powstałe w wyniku erozji i transportu materiału z pobliskich wyżyn do zbiorników wodnych poniżej.

Wyniki prowadzonych obserwacji wschodniej części Hellas, dostarczają kolejnego dowodu na istnienie “jezior” na Marsie – wcześniejsze badania, dotyczące zachodniego brzegu tej formacji również wskazywały na obecność wody w przeszłości. Obecne mapowanie powierzchni planety dostarcza nowych dowodów, zgodnych z aktualną teorią ewolucji tej planety, według której okres występowania wody na powierzchni w postaci ciekłej można datować na okres Noachijski, czyli około 4,5 do 3,5 miliarda lat temu.

Dzięki systematycznym badaniom zebranych zdjęć wschodniego obszaru Hellas, gdzie odkryto warstwy depozytów sedymentacyjnych, stwierdzono, że stanowi ona unikalny obszar przejściowy, pomiędzy źródłami i odpływami materiału osadowego. Otaczające Hellas wyżyny reprezentują sporą część południowej półkuli Marsa i w przeszłości były także terenem o dużej aktywności wulkanicznej i sedymentacyjnej. Hellas Planitia jest tworem, który przechowuje te materiały, które zostały tam przemieszczone w wyżyn, a zatem może zawierać klucz do zrozumienia wielu aspektów przeszłości Czerwonej Planety. Według pracującego dla Planetary Science Institute dr. Leslie Bleamaster’a nowe mapowanie powierzchni Marsa oraz badanie rzeźby terenu i leżącego na nim materiału w regionie basenu Hellas, a zwłaszcza od jego krawędzi do dna umożliwi dalszy wgląd w przeszłość marsjańskiego klimatu, oraz pozwoli na zbadanie obfitości i dystrybucji materiałów lotnych na przestrzeni wielu milinów lat ewolucji planety.

Wyniki mapowania geologicznego zostały opublikowane w skali 1:1000000 i wykorzystują materiał zebrany przez wysłane w latach siedemdziesiątych orbitery Viking, a także dane pochodzące z urządzenia THEMIS zainstalowanego na sondzie Mars Odyssey, kamery MOC zainstalowanej na sondzie Mars Global Surveyor a także instrumentu MOLA (Mars Orbiter Laser Altimeter) również zamontowanego na tej sondzie.

Źródło: Planetary Science Institute

Nowa mapa oraz broszura na temat odkrycia dostępna jest na stronie USGS.

Share.

Comments are closed.