Nowy obraz Małego Obłoku Magellana

0

Opublikowana została mozaika galaktyki karłowatej, będącej satelitą Drogi Mlecznej – Małego Obłoku Magellana – uzyskana z pomocą instrumentów MIPS i IRAC, będących wyposażeniem Kosmicznego Teleskopu Spitzera. Obraz prezentuje duże ilości pyłu wytwarzanego przez stare gwiazdy i pochłanianego przez obszary w których formują się młode gwiazdy. Mały Obłok Magellana znajduje się stosunkowo blisko, w odległości zaledwie około 200.000 lat świetlnych, więc na jego przykładzie można obserwować jak gwiazdy o różnym wieku kształtują środowisko w obrębie całej galaktyki.

Powstawanie gwiazd w Obłokach Magellana jest nasilone przez interakcje grawitacyjne z Drogą Mleczną (a także samymi obłokami), chociaż niektóre aktualne badania wskazują, że pomimo nasilenia procesów gwiazdotwórczych, nie można z tego wnioskować, iż obłoki te muszą znajdować się na orbicie naszej Galaktyki. Jest możliwe, że mogą one raczej mijać ją w niewielkiej odległości. W przyszłości jest również niewykluczone, że Mały Obłok Magellana może połączyć się z większym sąsiadem.

Same obserwacje ośrodka międzygwiazdowego w Małym Obłoku Magellana wykazały, że zawiera on stosunkowo niewiele ciężkich pierwiastków. Po porównaniu całkowitej ich zawartości w Drodze Mlecznej i w tej galaktyce karłowatej okazało się, że w Obłok zawiera zaledwie 20% spodziewanej ilości ‘ciężkich’ pierwiastków – między innymi węgla. Oznacza to, że gwiazdy obecne w tej galaktyce nie istnieją dostatecznie długo, by móc ją o nie wzbogacić. Badania środowiska w Małym Obłoku Magellana dostarczają zatem informacji o powstawaniu gwiazd w otoczeniu znacznie różniącym się od Drogi Mlecznej.

Dane ze Spitzera ujawniły zarówno młode gwiazdy w gęstych otoczkach pyłowych jak i gwiazdy stare wytwarzające duże ilości pyłu. Łącznie z obserwacjami w zakresie optycznym pozwoliły one na oszacowanie całkowitej liczby gwiazd w galaktyce. Dzięki danym ze Spitzera można było również oszacować ilość gwiazd które obecnie się formują.

Na obrazie kolorem niebieskim oznaczone są gwiazdy stare (emisja przy 3.6 mikrona). Kolor zielony oznacza pył zawierający związki organiczne (emisja przy 8 mikronach), a kolor czerwony – pył w rejonach gwiazdowtórczych (emisja przy 24 mikronach). Obrazy zostały uzyskane jeszcze przed wyczerpaniem helu chłodzącego instrumenty teleskopu.

Źródło: Oficjalna strona teleskopu Spitzer’a

Share.

Comments are closed.