Atlas V wyniósł 4 satelity naukowe MMS

0

13 marca rakieta Atlas V wyniosła na orbitę 4 satelity naukowe MMS – konstelację do badań geofizycznych.

W piątek 13 marca rakieta Atlas V wyniosła na orbitę 4 amerykańskie satelity naukowe Magnetospheric MultiScale (MMS). Start z Przylądka Canaveral miał miejsce o 02:44 UTC i przebiegł bez zakłóceń. Satelity przez dwa lata będę badały magnetosferę naszej planety, a dokładniej zjawisko rekoneksji linii sił ziemskiego pola magnetycznego.

Start rakiety Atlas V/421 z satelitami MMS

Start rakiety Atlas V/421 z satelitami MMS / Credit: ULA

Start

Start przeprowadziła firma United Launch Alliance rakietą Atlas V/421. Oznaczenie 421 koduje zastosowaną konfigurację: 4-metrowej średnicy osłonę aerodynamiczną (wersja EPF o długości 13,1 metra), 2 rakiety dodatkowe i pojedynczą rakietę CCB (Common Core Booster) jako 1. stopień rakiety nośnej. Członem ucieczkowym był stopień Centaur. W takiej konfiguracji Atlas V może wynieść na niską orbitę okołoziemską ładunek 14 Mg.

Rakietę, oznaczoną symbolem startowym AV-053, wystrzelono ze stanowiska startowego nr 41 Stacji Sił Powietrznych Cape Canaveral. Był to 43. start Atlasa z tego stanowiska.

Niecałe 50 sekund po starcie rakieta przekroczyła prędkość dźwięku. W 139. sekundzie lotu odrzucone zostały rakiety dodatkowe. Cztery minuty i 16 sekund po starcie odrzucony został 1. stopień rakiety. Dziesięć sekund później silnik Centaura został odpalony po raz pierwszy (z dwóch planowanych odpaleń).

Satelizacja i rozłączanie się statków MMS

Satelizacja i rozłączanie się statków MMS / Credit: NASA

Czternaście minut po zakończeniu 2. uruchomienia Centaura rozpoczęło się uwalnianie satelitów. Zostały one wypuszczone w przestrzeń kosmiczną w 5-minutowych odstępach czasowych na orbicie o przybliżonych parametrach 585 na 70 165 km. Na orbitę docelową trafią już za pomocą własnego napędu.

Następne marcowe starty

Następne planowane starty w kosmos będą należały do Rosjan. W drugiej dekadzie marca zaplanowano start:

  • rakiety Rokot/Briz-KM z trzema wojskowymi satelitami systemu Rodnik-S i amatorskiego DOSAAF-85,
  • rakiety Proton-M/Briz-M z geostacjonarnym satelitą telekomunikacyjnym Express-AM7.
Przekrój ogólny przez satelitę MMS

Przekrój ogólny przez satelitę MMS / Credit: NASA

O misji MMS

Misja Magnetic MultiScale (dosł. wielkoskalowe [badanie]magnetyzmu) amerykańskiej agencji kosmicznej NASA, to konstelacja czterech identycznych statków kosmicznych. Ich zdaniem będzie badanie pola magnetycznego i plazmy w najbliższym otoczeniu Ziemi.

Misja ma pomóc zrozumieć zjawisko rekoneksji magnetycznej, związanej z interakcją pola magnetycznego i plazmy (zjonizowanego gazu). Jednym z widzialnych efektów rekoneksji linii sił pola magnetycznego Ziemi są zorze polarne.

Lecąc w formacji, satelity MMS będą przelatywać przez regiony rekoneksji (dzięki wydłużonej, eliptycznej orbicie, o wysokości od 2 500 do 70 080 km) i zbierać informacje przestrzenne o interakcjach między polem magnetycznym a cząsteczkami plazmy.

W drugiej części misji, po 18. miesiącu, orbita satelitów zostanie podwyższona do 153 000 km, aby przechodziła przez ogon magnetosfery.

Komputerowa wizualizacja lotu formacji satelitów MMS

Komputerowa wizualizacja lotu formacji satelitów MMS / Credit: AI Solutions

Początek misji MMS sięga 2003 roku i nie jest pierwszą misją tego typu. Bazuje ona na osiągnięciach podobnych misji ESA (Cluster II, 4 satelity; od roku 2000) i NASA (THEMIS, 7 satelitów; od roku 2007). Budowa statków, za którą odpowiadało Centrum Lotów Kosmicznych im. Roberta Goddarda, rozpoczęła się w 2008 roku. Całkowity koszt misji wynosi ok. 1,1 miliarda USD.

Aby odróżnić jeden statek od drugiego, ich aluminiowe szkielety zostały anodyzowane na różne kolory. MMS-A – pomarańczowy, B – niebieski, C – zielony, D – różowy. Według nieoficjalnych informacji kolory te mają honorować zespół The Beatles. Muzycy ubrani w takie właśnie kolory uwiecznieni zostali na okładce albumu Sgt. Pepper’s Lonely Hearts Club Band. Statki miały też otrzymać nieoficjalne przydomki: John, Paul, George, Ringo.

Statki mają kształt płaskich ośmiościennych graniastosłupów. Ich przekątna wynosi 1,666 metra, a wysokość 1,230 metra. W ładowni rakiety zostały umieszczone jeden nad drugim.

Satelity MMS - wizja artystyczna

Satelity MMS – wizja artystyczna / Credit: NASA

Każdy ze statków przenosi 11 eksperymentów i przyrządów pomiarowych:

  • Fast Plasma Investigation (FPI; spektrometr cząstek energetycznych) i Hot Plasma Composition Analyzer (HPCA; spektrometr mas), tworzących zestaw do badań gorącej plazmy
  • Fly’s Eye Energetic Particle Sensor (FEEPS) i Energetic Ion Spectrometer (EIS), tworzących zestaw do detekcji cząstek energetycznych powstających w trakcie rekoneksji. FEEPS będzie mógł obrazować obecność cząstek naładowanych z każdej strony satelity.
  • Analogowe (AFM) i cyfrowe (DFM) magnetometry typu fluxgate, Search Coil Magnetometer (SCM), Electron Drift Instrument (EDI), Spin-Plane Double Probe (SDP; umieszczony na 60-metrowym wysięgniku) i Axial Double Probe (ADP; na 9-metrowym wysięgniku), tworzących zestaw do badania pola magnetycznego z rozdzielczością czasową nawet 1 milisekundy.

Z uwagi na to, że satelity przeprowadzać będą bardzo czułe pomiary pól elektrycznych i magnetycznych, każdy ze statków wyposażony został w aktywny system redukcji własnego pola elektrycznego (Active Spacecraft Potential Control Device, ASPOC).

(SFN, NSF, NASA, ULA)

Przekaż dalej

Komentarze są wyłączone.