ESA publikuje dane 32 lat obserwacji wilgotności z orbity

0

ESA opublikowała dane pomiarów wilgotności gleby prowadzonych z przestrzeni kosmicznej przez 32 lata.

Europejska Agencja Kosmiczna opublikowała pierwsze w historii tak rozciągłe w czasie wyniki zdalnych pomiarów wilgotności gleby na Ziemi. Mimo, że woda zawarta w glebie to jedynie 0,001% wody na Ziemi, to odgrywa ona ważną rolę w wegetacji roślin i w obiegu wody na Ziemi, co jednocześnie sprawia, że jest też ważna dla klimatu i pogody. Wilgotność gleby jest bowiem kluczową zmienną decydującą o wymianie wody i energii między ziemią a atmosferą.

W 2009 roku ESA wysłała na orbitę satelitę SMOS, dedykowanego pomiarom wilgotności gleby i zasolenia oceanów. Opublikowane dane stanowią zapis obserwacji wilgotności przed początkiem misji SMOS. Zbiór powstał w ramach projektu Water Cycle Multi-mission Observation Strategy (strategii wieloźródłowych obserwacji obiegu wody), prowadzonego pod egidą większego programu ESA Support To Science Element, mającego wypełnić braki w wieloletnich obserwacjach wilgotności poprzez konsolidację danych z europejskich i amerykańskich misji satelitarnych.

Wizualizacja satelity SMOS na orbicie okołoziemskiej, (c) ESA/AOES MedialabNowy zbiór danych obejmuje lata 1978-2010. Umożliwi on lepszą analizę zmian hydrologicznych, pogodowych i klimatycznych na Ziemi. Dane pokazują wprost wysuszanie środkowych obszarów USA w 2005 roku, Brazylii i Afryki Wschodniej w 2007 roku, czy też południowych rejonów Chin i Rosji w 2010 roku. Widać też na nich wielkie powodzie, jak w Afganistanie (1992), Afryce Wschodniej (1998/1999), Maroku (2008), czy w Australii (2010/2011).

Zbiór opracowany przez NASA powstał z połączenia dwóch zestawów danych. Pierwszy został przygotowany przez Wiedeński Uniwersytet Techniczny na podstawie aktywnych obserwacji w paśmie C wykonanych przez europejskie satelity ERS-1, ERS-2 i MetOp-A. Drugi został przygotowany przez Uniwersytet Amsterdamski w Vrije, we współpracy z NASA, który jest oparty o pasywne obserwacje z satelitów Nimbus-7, TRMM, Aqua, i wojskowych satelitów meteorologicznych programu DMSP.

Mimo problemów z degradacją czujników, dryfem kalibracji, zmiany algorytmów i spójności danych z różnych przyrządów, naukowców i inżynierom udało się utworzyć zharmonizowaną bazę danych pomiarów wilgotności wykonywanych na przestrzeni ponad 30 lat. Ponieważ to pierwsza tego typu publikacja, konieczna jest jeszcze dalsza współpraca specjalistów od teledetekcji i modelowania klimatu, aby dokonać walidacji połączonych pomiarów, o co apelują twórcy zestawienia.

Rejestracji dostępu do danych można dokonać na stronie www.esa-soilmoisture-cci.org.

Kontynuację opracowanych pomiarów przejmuje teraz wspomniany satelita SMOS. Pod koniec 2014 roku wspomoże go amerykańska misja SMAP.

Zobacz też:

Share.

Comments are closed.