Narodziny dziwnych chmur na Tytanie

0

Jak rodzą się dziwne chmury Tytana? Z tym pytaniem zmierzyła się grupa naukowców z UCLA (Univesity of California) pod przewodnictwem Jonathana L. Mitchella. Podstawą do postawienia pytania była wielka burza w kształcie… strzałki, która przebiegła wzdłuż równika księżyca rok po przesileniu w systemie Saturna (wrzesień 2010).

Badacze utworzyli model globalnej cyrkulacji mas powietrza dla Tytana. Wynika z niego, że chmury mogą na siebie wzajemnie oddziaływać. Wystarczy, że jedna z nich zaczyna drgać ze swoją częstotliwością, inne „podłapują rytm” i wkrótce wibracje wpływają na olbrzymie masy powietrza. Atmosferę obiegają fale na planetarną skalę i chmury układają się w zaskakujące wzory.

Autorzy modelu opisują atmosferę Tytana jako tropikalną (wyłącznie na przestrzeni całego księżyca – choć przypomina to bardziej klimat tropikalny morski niż lądowy). To podobieństwo do ziemskiego typu klimatu pozwala na wysnuwanie wniosków dotyczących naszej atmosfery. Największy satelita Saturna staje się w tym przypadku poletkiem doświadczalnym, zaznaczyć trzeba, że bardzo wiernie odwzorowującym znane nam z tropików warunki atmosferyczne.

Gęsta atmosfera Tytana składa się, podobnie jak ziemska, przede wszystkim z azotu, następnie z metanu. Obieg metanu przypomina cykle, którym poddawana jest woda. Tworzy on chmury, z których padają deszcze zasilające okresowe rzeki na powierzchni. Oprócz rzek, metanowe opady trafiają do mórz, skąd, poprzez parowanie, metan wraca do atmosfery.

Tutaj znowu pojawia się analogia do Ziemi. W jej czasach młodości, jednym z głównych składników atmosfery był najprawdopodobniej metan, silny gaz cieplarniany, nie tlen. Stąd model, jak i rzeczywiste zjawiska na Tytanie, mogą zainteresować badaczy paleoklimatu.

Naukowcy aktualnie przy pomocy stworzonego przez siebie modelu starają się określić, jakie zjawiska atmosferyczne zaistnieją na Tytanie w trakcie kolejnych pór roku. Pozwoli to z jednej strony na dopracowanie istniejącego matematycznego odwzorowania, a z drugiej na przygotowanie się do kolejnych zaskakujących obserwacji.

Zespół biorący udział w badanich to: Jonathan L. Mitchell, Máté Ádámkovics, Rodrigo Caballero, Elizabeth P. Turtle. Ich artykuł: Locally enhanced precipitation organized by planetary-scale waves on Titan ukazał się w Nature Geoscience 14 sierpnia.

Źródło: UCLA (University of California)

Warto przeczytać w serwisie:

Sezonowe deszcze kształtujące powierzchnię Tytana

Tajemnice atmosfery Tytana

Share.

Comments are closed.