Obserwacje Mars Express

0

Sonda Mars Express Europejskiej Agencji Kosmicznej nieustannie bada Czerwoną Planetę, pogłębiając naszą wiedzę o czwartej planecie w naszym Układzie Słonecznym. W poniższym artykule przybliżymy niektóre badania wykonane przez sondę wraz z materiałem zdjęciowym.

Hellas Planitia odpowiedzialny za przesunięcie czapy polarnej

Pomiary temperatur atmosfery wykonane za pomocą Planetarnego Spektrometru Fuliera PFS (Planetary Fourier Spectrometer) pozwoliły na wyjaśnienie, dlaczego stała południowa czapa polarna jest przesunięta o kilka stopni w stosunku do bieguna, a czapa sezonowa jest na nim prawie dokładnie scentrowana.

Silne wiatry wschodnie w średnich szerokościach wieją w kierunku basenu pouderzeniowego Hellas. Głębokość tej struktury i jej strome ściany odbijają wiatry wytwarzając tym samym fale Rossby’ego. One natomiast powodują przekierowanie wiatrów w górnych warstwach atmosfery, co modyfikuje ciśnienia w strefie polarnej. Na półkuli zachodniej pojawia się system niskiego ciśnienia w okolicach bieguna południowego. Na półkuli wschodniej wytwarza się natomiast system wysokiego ciśnienia. W systemie niskiego ciśnienia temperatury pozwalają na kondensację dwutlenku węgla, który opada na powierzchnię w formie śniegu. Natomiast w systemie wysokiego ciśnienia śnieg nie może się uformować, i na powierzchni tworzy się tylko szron. Pokrywa śnieżna nie sublimuje na wiosnę, ponieważ odbija więcej światła od szronu. Szron natomiast znika całkowicie. Z tego powodu stała czapa polarna przesunięta jest na zachód.

Obraz Mangala Fossae

Na pierwszym zdjęciu w galerii artykułu widoczne są kanały, które prawdopodobnie powstały przy nagłym uwolnieniu wody z podpowierzchniowego pokładu lodu podgrzanego przez magmę. Widoczne są także gładkie pokrywy lawowe biorące swój początek z rejonu wulkanicznego, noszącego nazwę Tharsis (położonego przy zachodnim krańcu Valles Marineris i będącego rejonem występowania największych wulkanów w Układzie Słonecznym). Pokrywają one częściowo brzegi dużych, starszych kraterów. Na zdjęciu widoczne są też małe zapadliska.

Góry Euminedes Dorsum

Euminedes Dorsum przedstawione na trzecim zdjęciu w galerii. Region ten jest położony na zachód od Tharsis. Widoczne są liczne liniowe grzbiety i kanały, które powstały na skutek erozji wiatrowej. Obszar ten składa się z miękkich skał osadowych i utwory takie zostały wyrzeźbione w nich przez ziarna piasku przemieszczane przez wiatr. W centrum zdjęcia widoczne są też małe wzgórza, które na skutek erozji przybrały kształt piramid. Są one zorientowane z północy na południe, tak jak doliny, co wyznacza dominujący kierunek wiatrów. Gładkie powierzchnie są prawdopodobnie zbudowane ze znacznie twardszych skał wulkanicznych.

W południowej części widoczne są łukowate grzbiety, których pochodzenie nie jest jeszcze znane. Mogą to być czoła strumieni lawowych, moreny czołowe dawnych lodowców lub osuwiska pogrzebane osadami i ponownie odsłonięte na skutek erozji.

(ESA)

Share.

Comments are closed.