CubeSail – nowy nanosatelita Surrey Space Centre

0

Na przyległym do Uniwersytetu Surrey (Guildford), Surrey Space Centre dr Vaios Lappas wraz z swoim zespołem pracuje nad projektem kolejnego z nanosatelitów – CaubeSail.

Tym razem celem misji 3U (trzymodułowej) CubeSat (o rozmiarach 10cm x 10cm x 30cm) ma być rozwinięcie ultracienkiej membrany, która byłaby w stanie wytracać pęd obiektów krążących po orbicie okołoziemskiej. Dodatkowo odblaskowa strona materiału tworzyłaby żagiel słoneczny spełniając funkcję napędu, którego paliwem byłyby fotony emitowane przez Słońce. Taka forma napędu będzie działać na orbicie powyżej kilkuset kilometrów.

To właśnie powyżej tych wysokości problem “kosmicznych śmieci” jest najpoważniejszy. Minimalny opór powietrza powoduje, że śmieci mogą poruszać się po orbicie przez bardzo długi czas, liczony w dekadach,  zanim zakończą swój żywot spalając się w atmosferze. Więcej o tym problemie można przeczytać w tym artykule.

Docelowo rozwinięta na wysięgnikach płachta materiału ma mieć rozmiar 5m x 5m, i według przewidywań dr Lappasa powinna być dostatecznie duża, aby “ściągnąć” z orbity satelitę o masie 500 kg. “Cząstki kosmicznych śmieci, które wpadną w żagiel wytracą pęd poprzez tarcie, co spowoduje obniżenie ich orbity i następnie spalenie w atmosferze. Pierwszą fazą dla projektu jest sprawdzenie czy fizyka naszego pomysłu zadziała w kosmosie” – mówi dr Lappas.

Rozwinięcie żagla, jak również zmieszczenie go wewnątrz standardowej bryły CubeSat będzie głównytm wyzwaniem dla zesołu z Surrey Space Centre. Daltego obecnie trwają prace nad opracowaniem najlepszego sposobu składania i przechowywania żagla oraz kontrolą wibracji, które powstaną kiedy będzie się on rozwijał. Obecnie trwają próby z modelem o rozmiarach 1,7m x 1,7m.

W niedalekiej przyszłości dr Lappas chciałby skomercjalizować swój pomysł. Żagiel miałby stać się elementem wyposażenia satelity docelowo krążących po niskiej orbicie okołoziemskiej (LEO) ważących mniej niż 500 kg. Mimo, że wydaje się to odległym celem, dr Lappas ma nadzieję, że w niedalekiej przyszłości będzie wymaganym elementem konstrukcji tych satelitów, podobnie jak w samochodach stał się nim, zmniejszający emisję różnych gazów, katalizator.

Projekt jest wspierany przez EADS-Astrium oraz Europejską Agencję Kosmiczną (ESA). Pierwszy test miałby być przeprowadzony w kosmosie pod koniec roku 2011. W perspektywie 8 do 10 lat podjęte zostaną próby łapania orbitujących śmieci w żagiel, co równałoby się z wprowadzeniem na orbitę “srebrzystego worka” na kosmiczne śmieci.

Źródła:

http://www.guardian.co.uk/education/2010/jun/07/science-higher-education

http://www.surrey.ac.uk/mediacentre/press/2010/26099_a_mission_to_clear_dangerous_debris_from_space.htm

Share.

Comments are closed.