Cassini – stereoskopowe mapowanie Tytana

0

W miejscach gdzie nakładają się pasy radarowe udało się opracować modele topograficzne powierzchni Tytana.

Wykonano to dla 20 obszarów zobrazowanych podczas 19 przelotów koło Tytana. Mapy takie maja rozdzielczość 2.4 kilometra. Badana te jednak dopiero się rozpoczęły.

Modele topograficzne pozwoliły na oszacowanie głębokości jezior w północnej strefie polarnej poprzez porównanie wysokości obszarów wokół jezior nad ich taflą z jeziorami na Ziemi. Najwyżej położone obszary wokół jezior charakteryzują się wysokością 1 200 metrów ponad taflą. Głębokość jezior oszacowano na 100 metrów lub mniej. Ma to znacznie dla określania ilości ciekłych węglowodorów na Tytanie, które są źródłem atmosfery.
Więcej – http://saturn.jpl.nasa.gov/news/newsreleases/newsrelease20090324/

W przypadku Hotei Arcus (jasnego w podczerwieni łukowatego obszaru) mapowanie na podstawie pasów z przelotów T41 i T43 wykazało, że możliwe wypływy kriowulkanicze w jego obrębie mają grubość 100 – 200 metrów. W połączeniu z łagodnym nachyleniem zboczy wartość ta wskazuje, że kriolawa była co najmuje tak lepka jak lawa bazaltowa na Ziemi. Dalsze badania właściwości tego materiału dostarczą informacji na temat składu kriolawy. Wąski, jasny radarowo kanał ucinający się przy górach wykazuje zmiany głębokości, co wskazuje, że został wyrzeźbiony przez znacznie mniej lepka ciecz. Możliwe że był to ciekły metan pochodzący z deszczów.
Obraz i animacja – http://photojournal.jpl.nasa.gov/catalog/PIA11831

Ganesa Macula, okrągły utwór o średnicy 180 kilometrów była kiedyś uważana za wulkan podobny do plackowatych kopuł na Wenus. Jednak mapowanie topograficzne na podstawie pasów z przelotów TA i T23 pokazało, że nie jest ona wypukła formacją. Jest natomiast pochylona (najwyższa na brzegu wschodnim a najniższa na zachodnim). Występują tu tez miejsca zagłębione i wywyższone. Obszary obniżone SA pokryte radarowo jasnymi (szorstkimi) kanałami i osadami. Największe zagłębienie zawiera 2 kanały dobiegające do trójkątnego pióropusza osadów na  brzegu zachodnim nazywanego Leliah Fluctus. Ganesa Macula może być pochodzenia wulkanicznego, ale może też być kraterem znacznie przekształconym przez siły wewnętrzne i erozję zachodzącą pod wpływem cieczy.
Obraz i animacja – http://photojournal.jpl.nasa.gov/catalog/PIA11830

Mapowany był również obszar równikowy Belet (pasy radarowe T8 i T21) ? zarówno teren pokryty wydmami jak i ich pozbawiony. Pojedyncze wydmy nie są widoczne, ale wczesnej oszacowano ich wysokość na 100 – 150 metrów. Jasne obszary pozbawione wydm mają wysokość około 200 metrów, przez co wydmy nie mogą na nich powstawać.
Obraz i opis – http://photojournal.jpl.nasa.gov/catalog/PIA11829

Share.

Comments are closed.